دلم میخواد

باز بکنم ، زخم کهنه ی کلمه  رو ...

و فریاد کنم ،

درده بی درمان دلم رو ...

گلدونه

چون توفانی نحیب ... 

درخت زندگانی را تکاندم

و لرزاندم

تا پنهان ترین ریشه هایش را ...

 آنگاه تو پدید آمدی

نغمه خوان در میان برگ هایش

در دورترین شاخه هایش

دوستت دارم درونم !

و من تکرار عریانم
لباسی نپوشانیدم.
و شما هم
لخت باشید تا بفهمید آدمی پست است ...
تا بفهمید درد آدم را !
و عشق بپوشانیدم .
عریانی تنهاست !

گلدونه

در لابه لای خطوط مغز و اعصابم ؛

نقش ماتم زده ات ؛

 پاک شدنی نیست !

وای بر من،

وای بر من  که نفسم  از تو بنا شد .

گلدونه

طَبق ، طَبق ، نُقل و نَبات

حواله ی دوتا چشات

واسه کمون ابروهات

دارم دوتا ظرف طلا !!!!

گلدونه

 اقاقی و اطلسی و ستاره  ،

یه دسته گل  تو دامنت دوباره ،

اینا همش بهانه س ،

سال جدید ، مبارک‌  !

دوست دارم امسال به هر زحمتی که شده ، به تک تک آرزوهاتون برسید ...

گلدونه ( ساناز )

با اقاقی ؛

لحظه لحظه  رقص دادی

شاخهء   حقیره  یاسمن هایم را ...

غنچه ام ...

باورم شد ، بودنت .

دوستت خواهم داشت همیشه ...

( امروز زیباترین روز زندگی منه ، حس غرور و حاودانگی ، حس رندگی ،حس بودن ، حس گریه ، حس خنده  ! شادی ام  هدیه ای برای تو . )

گلدونه ( ساناز ) 

امروز هیچ تصویری  نشان از حال من نداره ...

وقتی رفتی ،

 شب شد !

اذان ظهر ، قطع شد .

غم تو کوچه پخش شد .

برای من رفتن تو ، درد شد..........

گلدونه

تقدیم به تو دوست نارفیق

عاشق که خسته می شود  ،

حرمت شکسته می شود

ناراحت نشو دلم ازت گرفته ، بی معرفت

همین .

گلدونه

برای ستیز با خاکستری ،

صورتی را نکُش !

گلدونه

نکُنه،

 ستاره های آسمون

تنها بشن تو کهکشون

نکنه هوار بشن سرت

خورشید و ماه و آسمون  ؟!.....

گلدونه

دلم میخواد  بخونی

 اتل متل ستاره

که آسمون چشمات

هزار تا خنده داره ...

گلدونه

شاپرک قصه ی من

غصه نخور ،

غریبی عالمی داره ...

گلدونه

یادته قهوه ی تلخه اون شب و ؟

توی اون کافه سرد و بی نفس ،

قهوه ی سیاه تو گرمم کرد !

قهوه ی تلخ  و داغه  اون شب  یادمه .

اما اون کافه ی سرد ،

حالا خونه ی غریب ِ کفتراست ...

گلدونه

بوی عید من  کجاست  ؟

رنگ سبز و ماهی عنابی رنگ من  کجاست ؟

بر مزاره بی نَهاله  خاکه  غربت ، نازنین

شوخی و خنده محال است ، عید من حالا  کجاست  ؟

از بهارین گفته ام ، دردی گرفت آن دامنم

به بهارین گفته ام  پیدا کند ، آخر کجاست ؟!

گلدونه

کجان اونایی که بودنشون ،

به خاطر ِ نبودن ما ،میتپه ؟

کجان اونایی که کورن ولی فکر میکنن که بینان ؟

آهای ناجیان بی جان ِ جاندار ! 

به دادمون برسید . 

دفن  شدیم،  از بَس خفه مون کردن .

مُردیم ،  از بَس کُشتَنمون  !

دلم مُرد از بس نذاشتن ،  تا آخرش قاچاق شد . 

همین و میخواستید  ، مگه نه ؟ !

گلدونه ی پر پر !

به من بگو چرا

هوای امشب  من ،

 مرطوب  تر از اشک توست ؟!

گلدونه

میخوام واسه اتاقمون

بنفش و عنابی کنم

میخوام برات معنی کنم

معنی دوست داشتنمو

واژه به واژه ، طی کنم

کویره دوست داشتنت رو ...

*گلدونه* 

واسه چشای نازت

پاییز ه من ، بهاره

میخوای  بگم نباره

تا  خیس  نشی  دوباره  ؟

گل گلدونه ی تو  .

شب زایید  ، در آفتاب .

کودکی آرام با روحی بزرگ .

و درخشش از نور .

پدر و مادر او  شب  بودند .

کودک شب ؛ امشب

میگرید .

و به صبح مینالد .

که شبم ؛ آن پدرم  ؛ امروز کجاست ؟

گلدونه

امروز در روزنامه ای بی نام  خواندم :

انسانی  آزاد ،

خود را در قفس حبس کرد .

بینوایان  او  را  ،

دیووانه نامیدند !

و چه آزاد است  او   در قفس ِ تنگش...

مگر نه ؟ 

گلدونه

آره این تقدیر من بود ؛

که دو چشمام ؛ نور من شه .

که دو تا دست نهیفم

مثله فولاد ؛  مثله سنگ شه .

از زبون  کوچولوهایی ؛ که واسه دنیای بی در و پیکر ما ؛ خیلی بزرگن .

گلدونه

گرون تموم شدن زندگی من و تو ؛

از ارزون فروختن  خودمونه .

باور کن دوستم !

گلدونه

اومدم ستاره شم ؛ خندیدی
اومدم آبی بشم ؛ ترسیدی
تا به شب ؛ شمع شدم
رقصیدی !
من میخوام هنوز  ، همون ،‌ ستاره شم
توی ِ شب ؛ توی ِ غروب ؛
آبی ِ آسمونی شم .

گلدونه

به یاد قدیما و وصف حال الان ِ هزار زن بدبخت :

امید دارم اشک چشاشون خشک نشه .

همین .

بارون نیا نم نم

پشت خونه ی سردم

دلم  عروسی کرده ،

با غم روبوسی  کرده !

تب دار همیشگی تو ای زن ایرانی ،

گلدونه

باور کردم ؛

داشته های باوره نداشته ات  را .

باور کردم ؛

طنین ِ نفسه ؛ بی نفست را .

گلدونه

تیکه تیکه کردی ؛

گلبرگهای ناجون ِ  اقاقی ِ  قلب ِ  همسایه رو .

نارفیق !

گلدونه

هر شب بالُنی از ستاره ؛

برای آغوش تو ذخیره  دارم .

شبت پر از ستاره  نازنینم ...

*گلدونه*

شب ِ هر شب ِ من !

دیشب ؛

تو  رو  ؛ به گهواره ی  ستاره ای دوختم .

تا صبح نشی !

گلدونه

تنوره  داغ ِ بدنم ؛

گرمای  یخ   دامنت ...

حضورت جاودانه باد ؛

شاخه ی خشک  زمستانم .

گذرم همیشه به تو می افتد ؛

نازنین شب ِ  شیشه ای من ...

نمیخوام آبی نگاهش بکنم

یا که ابری وسیاه صداش کنم

من میخوام که آسمون سبز باشه ...

که نگاه عاشقم تشنه ای چون برگ باشه .
 

*گلدونه*

صبح روی بالشم ؛

از اشکِ دیشب تو ؛

 گلی جوونه زده بود ....

گلی با عطر تو .

اقاقیم ؛

رنگت همیشه خوش رو ...

گلدونه

بوی نون تازه ؛

چایی تازه دم .

کره و عسل .

بوی مطبوع چمن !

وای خدا .

نفس صبحت مبارک ؛    نازنینم .

گلدونه

واسه نگاه عاشقت
شمعها رو روشن میکنم
ستاره های چشمم و
پنهونی قایم میکنم
ستاره های چشم من
دنباله نگاه توست
مبادا پیداش بکنی
که عاشق نگاه توست

گلدونه

به فنا دعوت شد .

جعبه ء خالی تنهایی من !

با  نگاهی  پر از عاطفه ؛‌ سرخ.

بی انصاف.........

بسته ء نازک تنهایی من

به نظر کوچک بود  ؛

پس چرا دست تو بی رحمانه

بازش  کرد ؟!

گلدونه

امروز  ششمین سال بلاگ نویسی منه !!!

۶ ساله که  گلدونه داره میگه ...

ولی متاسفانه ۳ سال در پرشین لاگ مینوشتم که این وبلاگ حذف شد ...

همه ی ۳ سال دود شد و رفت بالا ...

و ۳ سال هست که در بلاگ اسکای مینوسم ...

بعد از پرشین لاگ  ؛ دیگه همه ی نوشته هام رو ذخیره میکنم ...

همیشه گفتم و باز هم میگم .

باور کن به آنچه که هستی .

گلدونه (ساناز )